Maniler

1.

Yaşlıyım

Gözleri hep yaşlıyım

Sen bahardan da gençsin

Ben dağlardan yaşlıyım

2.

Taşlama

Bana mı bu taşlama

Daim seni düşlerken

Artık beni taşlama

3.

İzlerim

Hayalini izlerim

Peşinden çok koştukça

Suda kalmış izlerim

4.

Bağ olsun

Güller sana bağ olsun

Akıl tutan bakışın

Ayağımda bağ olsun

5.

Yanasın,

Hasretlerde yanasın

Yüreğim kor olmuşken

Sen ateşten yanasın

Mevsimler, Sayı 16, Temmuz-Ağustos 2018

Nirvana

Bu kadife dokunuş bağlardan ilham alıp

Sinemde konuk eder yediveren gülleri.

Hasretim göğe çıkar yıldızlar aşka dalıp

Kehkeşan ’ın rengine gark eder sümbülleri.

Hep güneşe vurgunum daima göğsüm serin,

Ateş yutan saçımla örterim vadileri…

Hayalim dağlar aşar hükmü kalmaz kederin,

Sancım kenti vururken us bir kemik bir deri.

Eşref-i mahlûkatım bir yandan gönlüm çorak,

Varlığı boşa koyup ram olmuşum zamana.

Son gemiyim, koşarım dalgaları yorarak;

Duydum ya özgürlük var ışığı kollayana!..

Özlemle iz sürdüğüm ülke yedi kat yüksek,

Hicretin çağrısıymış meğer gül ve merdiven…

Ey küheylan yüreğim sanat bu olsa gerek,

Daha neyin peşinde dövünürsün hala sen!

Hece Taşları, Sayı 39, 15 Mayıs 2018

Soru

hangi çırayı yaksam

elimde bir iz

ama tutuşturamam ateşi

nispet mi acep kısırlığa ya da körlüğe

bu neyin nesi

bıraksam her şeyi rüzgara

bulutlara uzansam,

gizemlerin körpe saflığında,

fırtınanın kararlılığında, doğrusu tutkusunda

açılsa çıtırdayarak, savrulsa özgürlüğe

gerek mi

bir kıvılcıma esiriz yine de

direnmek istemesi ateşin yoksa delice

belki utanmıştır diyorum

kendini vermiştir deliliğe

çıra, rüzgar, nefes, eller, irade

size sorsam nedir sinemde bu iz

ateş bile bu kadar anlamışken beni

tutuşturamam ya hata nerede

kendi içine büzülmüş bir güneş gibiyim,

her şey tesirsiz

sulara mı bıraksam yoksa diyorum

kiminizi tanımış kiminizi yeni tanıyorken aslında

ümidim şu belki siz bilirsiniz

Sevgi

Sevgi öyle ilkbahar ki,
            O dikeni gül eyler,
Taşa can ve dil bağışlar,
            Kargayı bülbül eyler,
Sevgi öyle dert verir ki,
            Herkes olur müptela,
Ne eylese müptelayı
            Bu deli gönül eyler.
Sevgi öyle tanrıdır ki
            Ona farksız dilenci, şah,
Köleyi sultan eder de,
            Şahı ise kul eyler.
Sevgi öyle bir alev ki,
            Ondan cana aman yok,
Ateşinde azap çekip,
            Sonra bir gün kül eyler.
Mutlak hüküm sevginindir,
            İstese o şeydaların
Çeşm-i giryanından umman,
            Ahını tayfun eyler.
Aşka şiir yazdın, Erkin
            Sebepsiz bitmez ki, aşk-
Kaplayınca şu gönlünü
            Şiirle meşgul eyler.

Erkin Vahidov ( 1936 - )
Özbekçe 'den Çeviri: Ahmet Yalçınkaya
Türk Edebiyatı Ekim 2004 sayısında yayınlanmıştır