Bazen

dünyanın çivisini çıkarsam mı diyorum

aklıma geldikçe

delireceğim ataletine hısımın akrabanın elinde coca cola

dostun, tanıdığın, iş arkadaşının

delireceğim ataletine sevgimin, öfkemin, bilgimin, cahilliğimin

gelişmişlik çanağında kaşıkladığım etiketler alnımda

delireceğim ataletine gören gözümün, işiten kulağımın…

bir lanetli asker sıkar kurşunu üç yaşında çocuğa işgal altında

mermi kahrolur bu vahşete alet olunca

ben sadece gözyaşımı sıkarım

çöp kutularını karıştırır bir ihtiyar

kediler ağıt yakar vefasız kaprisine zamanın

ben birbirine girmiş rüyalarımı karıştırırım

bir kadın çığlığı yırtar gökleri acının en acısından

artık dikiş tutmaz bu gök utancından bir daha

ben öfkeyle gazeteyi, pasaportu, kafa kağıdını yırtarım

aklıma geldikçe

rafa kaldırmak istiyorum yüreğimi

ya da çıkarsam artık tamamen diyorum

dünyanın çivisini

Yedi İklim, Sayı 335, Şubat 2018

Bayram günü bir başkadır

Kutlu bir gündür bu…

     Bir Ramazan-ı Şerifi daha tamamlamış olmanın mutluluğunu paylaştığımız gündür.

     Dünyanın neresinde olursa olsun, o gün bütün Müslümanlar aynı heyecanı duyar, aynı düşünceleri taşırlar. Güneşin doğuşunu takip eden saatlerde ağzı tatlandıran her lokmanın lezzeti Türkiye ’de de, Pakistan ’da da, Malezya ’da da aynıdır.  Çünkü o gün, Müslümanların bayramıdır.  Ramazan ’ı yaşamış olmanın bayramıdır. 

     Müslüman çocukların sabırsızlıkla bekledikleri gündür o gün…

     Sokakları cıvıl cıvıl dolduran seslerin sahipleri o kutlu zamanı az özlemediler.  O çocukların içinde öyleleri vardı ki, o günün heyecanını daha bir duyabilmeki çin mübârek Ramazan günlerinde körpe midelerine gem vurmuşlardı.  Biz yetişkinlerin nefsimize vurmakta çoğu zaman zorlandığımız gemi, onlar gözyaşlarına rağmen vurmuşlardı midelerine…

     Bu çocuklar için o gün doğan güneş her zaman doğan güneş değildir.  Onlar, hasretini çektikleri bir güneşin ışıklarını görmektedirler o gün.

     O kutlu gün, Müslümanların sevinç günüdür…

     O gün, her Müslüman sevinmeli, diğer Müslümanları sevindirmelidir.  Ramazan-ı Şerîf ‘i, aç kardeşinin halini anlayarak geçiren Müslümanın, aynı kardeşini, sevincine ortak etme zamanıdır.  Afganistan ’da, Filistin ’de, Eritre ’de, Moro ’da ve dünyanın diğer yerlerinde kafirlere karşı mücadele eden kardeşlerimizin sevincinin bizim sevincimizle aynı olması için ne yapmak gerektiğini düşünmenin zamanıdır.

     Bizim gibi rahatı yerinde Müslümanlar bunun şuurunda olmalı, kafirin zulmü altında inleyen kardeşlerinin de sevinmeleri için gayret sarfetmek gerektiğini hatırlamalıdırlar.  Çünkü o gün sadece kendilerinin bayramı değildir!

     O kutlu gün bütün Müslümanların bayramıdır!..

     O günlere tekrar tekrar ulaşmayı Cenab-ı Hak ’tan niyaz ediyoruz. 

Yeni Asya, 1991

Tutku

ben saf bir çocuktum sen peri kızı

düşümde öperdin gelip her gece

akardı ardından kuzey yıldızı

kelime kelime ve hece hece

dünyam bir kubbeydi gökkuşağında

yalnız ben görürdüm tüm haleleri

yüreğim seninle ışık bağında

koştururdu bir ileri bir geri

ve tüm bulutları sunardım sana

söz ver derdim tekrar gelesin diye

baktıkça her defa dönüp arkana

özlemin kalırdı bana hediye

ben saf bir çocuktum mutlu ve aşık

sen bana verilmiş son oyuncaktın

büyüsem mi bilmem aklım karışık

bahçeme koca bir soru bıraktın

Beni Aldatamazsın

Besleme beni istatistikle,
yanlış rakamlarla, numaralarla.
Aptal yerine koyma beni
sebeplerle.
Açıklamaya kalkışma bana
benim ne düşündüğümü,
ne gördüğümü.

Tanık oldum her şeye!
Yüzünü gördüm bir çocuğun
açlıktan ölen bir çocuğun yüzünü,
ve gördüm
bir zamanlar o çocuğun annesi olan
kemik demetini,
gördüm kemik destesini.

Yusuf Tahir
İngilizce 'den Çeviri: Ahmet Yalçınkaya